잠언 14장 Greek Modern
Greek Modern · 현대 그리스어 · 잠언 (Proverbs) · 35절 · 대역: King James Version
| 절 | Greek Modern | King James Version |
|---|---|---|
| 1 | Αι σοφαί γυναίκες οικοδομούσι τον οίκον αυτών· η δε άφρων κατασκάπτει αυτόν διά των χειρών αυτής. | Every wise woman buildeth her house: but the foolish plucketh it down with her hands. |
| 2 | Ο περιπατών εν τη ευθύτητι αυτού φοβείται τον Κύριον· ο δε σκολιός τας οδούς αυτού καταφρονεί αυτόν. | He that walketh in his uprightness feareth the Lord: but he that is perverse in his ways despiseth him. |
| 3 | Εν στόματι άφρονος είναι η ράβδος της υπερηφανίας· τα δε χείλη των σοφών θέλουσι φυλάττει αυτούς. | In the mouth of the foolish is a rod of pride: but the lips of the wise shall preserve them. |
| 4 | Όπου δεν είναι βόες, η αποθήκη είναι κενή· η δε αφθονία των γεννημάτων είναι εκ της δυνάμεως του βοός. | Where no oxen are, the crib is clean: but much increase is by the strength of the ox. |
| 5 | Ο αληθής μάρτυς δεν θέλει ψεύδεσθαι· ο δε ψευδής μάρτυς εκχέει ψεύδη. | A faithful witness will not lie: but a false witness will utter lies. |
| 6 | Ο χλευαστής ζητεί σοφίαν και δεν ευρίσκει· εις δε τον συνετόν είναι εύκολος η μάθησις. | A scorner seeketh wisdom, and findeth it not: but knowledge is easy unto him that understandeth. |
| 7 | Ύπαγε κατέναντι του άφρονος ανθρώπου και δεν θέλεις ευρεί χείλη συνέσεως. | Go from the presence of a foolish man, when thou perceivest not in him the lips of knowledge. |
| 8 | Η σοφία του φρονίμου είναι να γνωρίζη την οδόν αυτού· η δε μωρία των αφρόνων αποπλάνησις. | The wisdom of the prudent is to understand his way: but the folly of fools is deceit. |
| 9 | Οι άφρονες γελώσιν εις την ανομίαν· εν μέσω δε των ευθέων είναι χάρις. | Fools make a mock at sin: but among the righteous there is favour. |
| 10 | Η καρδία του ανθρώπου γνωρίζει την πικρίαν της ψυχής αυτού· και ξένος δεν συμμετέχει της χαράς αυτής. | The heart knoweth his own bitterness; and a stranger doth not intermeddle with his joy. |
| 11 | Η οικία των ασεβών θέλει αφανισθή· η δε σκηνή των ευθέων θέλει ανθεί. | The house of the wicked shall be overthrown: but the tabernacle of the upright shall flourish. |
| 12 | Υπάρχει οδός, ήτις φαίνεται ορθή εις τον άνθρωπον, αλλά τα τέλη αυτής φέρουσιν εις θάνατον. | There is a way which seemeth right unto a man, but the end thereof are the ways of death. |
| 13 | Έτι και εις τον γέλωτα πονεί η καρδία· και το τέλος της χαράς είναι λύπη. | Even in laughter the heart is sorrowful; and the end of that mirth is heaviness. |
| 14 | Ο διεφθαρμένος την καρδίαν θέλει εμπλησθή από των οδών αυτού· ο δε αγαθός άνθρωπος αφ' εαυτού. | The backslider in heart shall be filled with his own ways: and a good man shall be satisfied from himself. |
| 15 | Ο απλούς πιστεύει εις πάντα λόγον· ο δε φρόνιμος προσέχει εις τα βήματα αυτού. | The simple believeth every word: but the prudent man looketh well to his going. |
| 16 | Ο σοφός φοβείται και φεύγει από του κακού· αλλ' ο άφρων προχωρεί και θρασύνεται. | A wise man feareth, and departeth from evil: but the fool rageth, and is confident. |
| 17 | Ο οξύθυμος πράττει αστοχάστως· και ο κακόβουλος άνθρωπος είναι μισητός. | He that is soon angry dealeth foolishly: and a man of wicked devices is hated. |
| 18 | Οι άφρονες κληρονομούσι μωρίαν· οι δε φρόνιμοι στεφανούνται σύνεσιν. | The simple inherit folly: but the prudent are crowned with knowledge. |
| 19 | Οι κακοί υποκλίνουσιν έμπροσθεν των αγαθών, και οι ασεβείς εις τας πύλας των δικαίων. | The evil bow before the good; and the wicked at the gates of the righteous. |
| 20 | Ο πτωχός μισείται και υπό του πλησίον αυτού· του δε πλουσίου οι φίλοι πολλοί. | The poor is hated even of his own neighbour: but the rich hath many friends. |
| 21 | Ο καταφρονών τον πλησίον αυτού αμαρτάνει· ο δε ελεών τους πτωχούς είναι μακάριος. | He that despiseth his neighbour sinneth: but he that hath mercy on the poor, happy is he. |
| 22 | Δεν πλανώνται οι βουλευόμενοι κακόν; έλεος όμως και αλήθεια θέλει είσθαι εις τους βουλευομένους αγαθόν. | Do they not err that devise evil? but mercy and truth shall be to them that devise good. |
| 23 | Εν παντί κόπω υπάρχει κέρδος· η δε φλυαρία των χειλέων φέρει μόνον εις ένδειαν. | In all labour there is profit: but the talk of the lips tendeth only to penury. |
| 24 | Τα πλούτη των σοφών είναι στέφανος εις αυτούς· των δε αφρόνων η υπεροχή μωρία. | The crown of the wise is their riches: but the foolishness of fools is folly. |
| 25 | Ο αληθής μάρτυς ελευθερόνει ψυχάς· ο δε δόλιος εκχέει ψεύδη. | A true witness delivereth souls: but a deceitful witness speaketh lies. |
| 26 | Εν τω φόβω του Κυρίου είναι ελπίς ισχυρά· και εις τα τέκνα αυτού θέλει υπάρχει καταφύγιον. | In the fear of the Lord is strong confidence: and his children shall have a place of refuge. |
| 27 | Ο φόβος του Κυρίου είναι πηγή ζωής, απομακρύνων από παγίδων θανάτου. | The fear of the Lord is a fountain of life, to depart from the snares of death. |
| 28 | Εν τω πλήθει του λαού είναι η δόξα του βασιλέως· εν δε τη ελλείψει του λαού ο αφανισμός του ηγεμονεύοντος. | In the multitude of people is the king’s honour: but in the want of people is the destruction of the prince. |
| 29 | Ο μακρόθυμος έχει μεγάλην φρόνησιν· ο δε οξύθυμος ανεγείρει την αφροσύνην αυτού. | He that is slow to wrath is of great understanding: but he that is hasty of spirit exalteth folly. |
| 30 | Η υγιαίνουσα καρδία είναι ζωή της σαρκός· ο δε φθόνος σαπρία των οστέων. | A sound heart is the life of the flesh: but envy the rottenness of the bones. |
| 31 | Ο καταθλίβων τον πένητα ονειδίζει τον Ποιητήν αυτού· ο δε τιμών αυτόν ελεεί τον πτωχόν. | He that oppresseth the poor reproacheth his Maker: but he that honoureth him hath mercy on the poor. |
| 32 | Ο ασεβής εκτινάσσεται εν τη ασεβεία αυτού· ο δε δίκαιος και εν τω θανάτω αυτού έχει ελπίδα. | The wicked is driven away in his wickedness: but the righteous hath hope in his death. |
| 33 | Εν τη καρδία του συνετού επαναπαύεται σοφία· εν μέσω δε των αφρόνων φανερούται. | Wisdom resteth in the heart of him that hath understanding: but that which is in the midst of fools is made known. |
| 34 | Η δικαιοσύνη υψόνει έθνος· η δε αμαρτία είναι όνειδος λαών. | Righteousness exalteth a nation: but sin is a reproach to any people. |
| 35 | Εύνοια του βασιλέως είναι προς φρόνιμον δούλον· θυμός δε αυτού προς τον προξενούντα αισχύνην. | The king’s favour is toward a wise servant: but his wrath is against him that causeth shame. |
Greek Modern — getbible.net(CrossWire SWORD 모듈)에서 가져옴 · 라이선스: 공개 도메인 (Public Domain) · 출처 ↗
King James Version — getbible.net(CrossWire SWORD 모듈)에서 가져옴 · 라이선스: GPL