시편 104편 Greek Modern
Greek Modern · 현대 그리스어 · 시편 (Psalms) · 35절 · 대역: King James Version
| 절 | Greek Modern | King James Version |
|---|---|---|
| 1 | Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον. Κύριε Θεέ μου, εμεγαλύνθης σφόδρα· τιμήν και μεγαλοπρέπειαν είσαι ενδεδυμένος· | Bless the Lord, O my soul. O Lord my God, thou art very great; thou art clothed with honour and majesty. |
| 2 | ο περιτυλιττόμενος το φως ως ιμάτιον, ο εκτείνων τον ουρανόν ως καταπέτασμα· | Who coverest thyself with light as with a garment: who stretchest out the heavens like a curtain: |
| 3 | ο στεγάζων με ύδατα τα υπερώα αυτού· ο ποιών τα νέφη άμαξαν αυτού· ο περιπατών επί πτερύγων ανέμων· | Who layeth the beams of his chambers in the waters: who maketh the clouds his chariot: who walketh upon the wings of the wind: |
| 4 | ο ποιών τους αγγέλους αυτού πνεύματα, τους λειτουργούς αυτού πυρός φλόγα· | Who maketh his angels spirits; his ministers a flaming fire: |
| 5 | ο θεμελιών την γην επί την βάσιν αυτής, διά να μη σαλευθή εις τον αιώνα του αιώνος. | Who laid the foundations of the earth, that it should not be removed for ever. |
| 6 | Με την άβυσσον, ως με ιμάτιον, εκάλυψας αυτήν· τα ύδατα εστάθησαν επί των ορέων· | Thou coveredst it with the deep as with a garment: the waters stood above the mountains. |
| 7 | από επιτιμήσεώς σου έφυγον· από της φωνής της βροντής σου εσύρθησαν εν βία· | At thy rebuke they fled; at the voice of thy thunder they hasted away. |
| 8 | ανέβησαν εις τα όρη, κατέβησαν εις τας κοιλάδας, εις τόπον, τον οποίον διώρισας δι' αυτά· | They go up by the mountains; they go down by the valleys unto the place which thou hast founded for them. |
| 9 | έθεσας όριον, το οποίον δεν θέλουσιν υπερβή ουδέ θέλουσιν επιστρέψει διά να σκεπάσωσι την γην. | Thou hast set a bound that they may not pass over; that they turn not again to cover the earth. |
| 10 | Ο εξαποστέλλων πηγάς εις τας φάραγγας, διά να ρέωσιν αναμέσον των ορέων· | He sendeth the springs into the valleys, which run among the hills. |
| 11 | ποτίζουσι πάντα τα θηρία του αγρού· οι άγριοι όνοι σβύνουσι την δίψαν αυτών· | They give drink to every beast of the field: the wild asses quench their thirst. |
| 12 | πλησίον αυτών τα πετεινά του ουρανού κατασκηνούσι, και αναμέσον των κλάδων κελαδούσιν. | By them shall the fowls of the heaven have their habitation, which sing among the branches. |
| 13 | Ο ποτίζων τα όρη εκ των υπερώων αυτού· από του καρπού των έργων σου χορταίνει η γη. | He watereth the hills from his chambers: the earth is satisfied with the fruit of thy works. |
| 14 | Ο αναδίδων χόρτον διά τα κτήνη και βοτάνην προς χρήσιν του ανθρώπου, διά να εξάγη τροφήν εκ της γης, | He causeth the grass to grow for the cattle, and herb for the service of man: that he may bring forth food out of the earth; |
| 15 | και οίνον ευφραίνοντα την καρδίαν του ανθρώπου, έλαιον διά να λαμπρύνη το πρόσωπον αυτού, και άρτον στηρίζοντα την καρδίαν του ανθρώπου. | And wine that maketh glad the heart of man, and oil to make his face to shine, and bread which strengtheneth man’s heart. |
| 16 | Εχορτάσθησαν τα δένδρα του Κυρίου· αι κέδροι του Λιβάνου, τας οποίας εφύτευσεν· | The trees of the Lord are full of sap; the cedars of Lebanon, which he hath planted; |
| 17 | Όπου τα πετεινά κάμνουσι φωλεάς· αι πεύκαι είναι η κατοικία του πελαργού. | Where the birds make their nests: as for the stork, the fir trees are her house. |
| 18 | Τα όρη τα υψηλά είναι διά τας δορκάδας· αι πέτραι καταφυγή εις τους δασύποδας. | The high hills are a refuge for the wild goats; and the rocks for the conies. |
| 19 | Έκαμε την σελήνην διά τους καιρούς· ο ήλιος γνωρίζει την δύσιν αυτού. | He appointed the moon for seasons: the sun knoweth his going down. |
| 20 | Φέρεις σκότος, και γίνεται νύξ· εν αυτή περιφέρονται πάντα τα θηρία του δάσους· | Thou makest darkness, and it is night: wherein all the beasts of the forest do creep forth. |
| 21 | οι σκύμνοι βρυχώνται διά να αρπάσωσι, και να ζητήσωσι παρά του Θεού την τροφήν αυτών. | The young lions roar after their prey, and seek their meat from God. |
| 22 | Ο ήλιος ανατέλλει· συνάγονται και πλαγιάζουσιν εν τοις σπηλαίοις αυτών· | The sun ariseth, they gather themselves together, and lay them down in their dens. |
| 23 | εξέρχεται ο άνθρωπος εις το έργον αυτού και εις την εργασίαν αυτού έως εσπέρας. | Man goeth forth unto his work and to his labour until the evening. |
| 24 | Πόσον μεγάλα είναι τα έργα σου, Κύριε· τα πάντα εν σοφία εποίησας· η γη είναι πλήρης των ποιημάτων σου· | O Lord, how manifold are thy works! in wisdom hast thou made them all: the earth is full of thy riches. |
| 25 | αύτη η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρος. Εκεί είναι ερπετά αναρίθμητα, ζώα μικρά μετά μεγάλων· | So is this great and wide sea, wherein are things creeping innumerable, both small and great beasts. |
| 26 | εκεί διατρέχουσι τα πλοία· εκεί ο Λευϊάθαν ούτος, τον οποίον έπλασας διά να παίζη εν αυτή. | There go the ships: there is that leviathan, whom thou hast made to play therein. |
| 27 | Πάντα ταύτα επί σε ελπίζουσι, διά να δώσης εν καιρώ την τροφήν αυτών. | These wait all upon thee; that thou mayest give them their meat in due season. |
| 28 | Δίδεις εις αυτά, συνάγουσιν· ανοίγεις την χείρα σου, χορταίνουσιν αγαθά. | That thou givest them they gather: thou openest thine hand, they are filled with good. |
| 29 | Αποστρέφεις το πρόσωπόν σου, ταράττονται· σηκόνεις την πνοήν αυτών, αποθνήσκουσι και εις το χώμα αυτών επιστρέφουσιν· | Thou hidest thy face, they are troubled: thou takest away their breath, they die, and return to their dust. |
| 30 | εξαποστέλλεις το πνεύμά σου, κτίζονται, και ανανεόνεις το πρόσωπον της γης. | Thou sendest forth thy spirit, they are created: and thou renewest the face of the earth. |
| 31 | Η δόξα του Κυρίου έστω εις τον αιώνα· ας ευφραίνεται ο Κύριος εις τα έργα αυτού· | The glory of the Lord shall endure for ever: the Lord shall rejoice in his works. |
| 32 | ο επιβλέπων επί την γην και κάμνων αυτήν να τρέμη· εγγίζει τα όρη, και καπνίζουσι. | He looketh on the earth, and it trembleth: he toucheth the hills, and they smoke. |
| 33 | Θέλω ψάλλει εις τον Κύριον ενόσω ζώ· θέλω ψαλμωδεί εις τον Θεόν μου ενόσω υπάρχω. | I will sing unto the Lord as long as I live: I will sing praise to my God while I have my being. |
| 34 | Η εις αυτόν μελέτη μου θέλει είσθαι γλυκεία· εγώ θέλω ευφραίνεσθαι εις τον Κύριον. | My meditation of him shall be sweet: I will be glad in the Lord. |
| 35 | Ας εκλείψωσιν οι αμαρτωλοί από της γης και οι ασεβείς ας μη υπάρχωσι πλέον. Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον. Αλληλούϊα. | Let the sinners be consumed out of the earth, and let the wicked be no more. Bless thou the Lord, O my soul. Praise ye the Lord. |
Greek Modern — getbible.net(CrossWire SWORD 모듈)에서 가져옴 · 라이선스: 공개 도메인 (Public Domain) · 출처 ↗
King James Version — getbible.net(CrossWire SWORD 모듈)에서 가져옴 · 라이선스: GPL